พงสาลี ตอนที่ 1

posted on 17 Dec 2014 12:27 by surabutr

เสมือนคำนำ กรุณาอ่านก่อนเขยิบสายตาไปส่วนอื่น

ข้าพเจ้าพอได้มีโอกาสเดินทางไปศึกษาความเป็นไปของสิ่งต่าง ๆ บนโลกใบนี้บ้างตามสมควร หลายครั้งเต็มไปด้วยเรื่องราว แต่ไม่มีโอกาสได้เล่าใครให้ฟัง จึงได้อาศัยเวลาว่างและพื้นที่เล็ก ๆ นี้ บอกเล่าเรื่องราวของการเดินทางเหล่านั้น … แต่ไม่ใช่ในลักษณะของการทำงานส่งสำนักพิมพ์ หรือในฐานะของผู้รู้กว่าใคร ทว่าเป็นเพียงในฐานะของนักเดินทางสองเท้าธรรมดาผู้หนึ่งที่ได้ออกเดินทาง แล้วกลับมาเล่าให้เพื่อนสนิทสักคนสองคนฟังในวงสุรา ถ่ายทอดตามที่เห็นและเขียนตามที่เข้าใจ ไร้เดียงสา ขี้สงสัย ขี้เมื่อย ขี้บ่น และหลายครั้งโง่เขลาเกินความจำเป็น

พงสาลี ตอนที่ 1

เมืองพงสาลีเป็นเมืองหลวงของแขวงพงสาลี แขวงที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของประเทศลาว มีอาณาเขตติดกับจีนและเวียดนาม ลักษณะภูมิประเทศส่วนมากเป็นภูเขาและมีอากาศเย็นสบายไปจนถึง “เย็นไม่สบาย” ตลอดทั้งปี ผมเดินทางจากเมืองอุดมไซไปเมืองพงสาลีด้วยรถบัส ออกเดินทางตั้งแต่ 08:30 น. ตามป้ายระบุใช้เวลาเดินทาง 9 ชม. (ระยะทาง 239 กม.) แต่ในความจริงผมใช้เวลาถึง 2 วัน 1 คืน !

ก็พอออกเดินทางได้สักพัก … รถข้างหน้าเสีย … ขับไปอีกสักพัก … มีการทำถนน หยุดแต่ละทีก็ต้องจอดรอกันเกือบชั่วโมง … เรื่องราวแบบนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีใครเดือดร้อนกันเท่าไร เสมือนว่าคำว่า “เร่งรีบ” จะไม่ถูกบรรจุไว้ในพจนานุกรมของภูมิภาคนี้ ที่ดูอารมณ์เสียเห็นทีจะเป็นพวกนักท่องเที่ยวหรือชาวต่างชาติเสียมากกว่า แต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ ผมก็อาศัยช่วงเวลานี้นอนเอาแรงไปเรื่อย ๆ โดยไม่เดือดเนื้อร้อนใจเท่าไร เพลงที่เปิดในรถก็ฟังรู้เรื่องดีเพราะมีทั้งคาราบาว เพลงลูกทุ่ง รวมไปถึงเพลงแดนซ์ที่มีเสียงดีเจตลก ๆ ซึ่งชอบเปิดตามฉิ่งฉับทัวร์ในบ้านเรา

ผมมาถึงเมืองบุญเหนือประมาณ 17:00 น. ซึ่งเป็นจุดพักรถสุดท้ายก่อนถึงเมืองพงสาลี และถ้าไม่มีอะไรติดขัดอีก ผมก็น่าจะไปถึงเมืองพงสาลีภายใน 1-2 ชั่วโมง แต่คราวนี้รถเสียครับ … ผมนั่งรอพี่คนขับง่วนอยู่กับการซ่อมรถกว่า 2 ชม. จึงตัดใจนอนที่เมืองบุญเหนือแล้วค่อยเดินทางต่อพรุ่งนี้เช้า เพราะคิดว่าการเดินทางในช่วงกลางคืน กับรถที่ไว้ใจไม่ค่อยได้ดูจะไม่ค่อยปลอดภัยสักเท่าไร (ถ้าไปเสียกลางทางอีกคงลำบากไม่น้อย) การตัดสินใจเลือกโรงแรมนั้นไม่ยาก เพราะที่เมืองบุญเหนือมีโรงแรมอยู่โรงแรมเดียว และมันตั้งอยู่ติดท่ารถนั้นแหละ ทว่าการนอนนั้นค่อนข้างไม่กล้าดิ้นสักเท่าไร เพราะบนพื้นมีบุหรี่ ขี้บุหรี่ รวมถึงถุงยาง (ใช้แล้ว) … อาบน้ำเสร็จผมเอาเสื้อผ้าของตนเองเช็ดตัว อากาศหนาวมากแต่ไม่กล้าห่มผ้าผ่มของทางโรงแรม จึงเอาเสื้อกันหนาวของตนเองมาใส่ แล้วนอนกอดอกหลับไป …

ยามเช้าผมออกมาสูดอากาศและสำรวจเมืองบุญเหนือ แวะตลาดเช้าซึ่งมีตั้งแต่ของป่าที่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรไปจนถึงโดนัท …